Τής Βασιλικής Ζαβιτάνου .
Δύο Αγιορείτες μοναχοί, δύο οσιακές μορφές, ο ιερομόναχος Τύχων, και ο μοναχός Γεώργιος, γνωστός ως Χατζη-Γεώργης, είναι οι δύο νέοι Άγιοι, που έρχονται να προστεθούν , από τις 11 Φεβρουαρίου 2026, στο εορτολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μετά από απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως.
Ο Άγιος Τύχων, ρωσικής καταγωγής, ήταν πνευματικός πατέρας του Αγίου Παισίου και ασκήτεψε για πολλά χρόνια στην σκήτη της Καψάλας, σε κελί της Ιερά Μονής Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους. Το «Δόξα σοι ο Θεός» στιγμάτιζε το ξεκίνημα και το τέλος της ημέρας του.
Ο Άγιος Γεώργιος – Χατζηγεώργης, είναι ένας, ακόμη, Άγιος με καταγωγή από την Καππαδοκία, που έζησε τον 19ο αιώνα.
Μέσα σε τρεις λέξεις συνοψίζεται ολόκληρη η ζωή του, τις οποίες συνέχιζε να λέει συχνά. Προσευχή-Tαπείνωση-Υπομονή. Ενώ πέρασε ολόκληρη την ζωή του στην Ιερά Μονή Γρηγορίου, χτίζοντας, μάλιστα, ένα κελί του Αγίου Στεφάνου, κατέληξε, τελικά, μετά από συκοφαντίες και κακοήθειες κοσμικών και μοναχών, σε ένα ερειπωμένο μοναστήρι, κοντά στην Κωνσταντινούπολη , του Αγίου Ερμολάου και του Αγίου Παντελεήμονος, όπου και έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, τον βίο του , τον έγραψε ο Άγιος Παίσιος.
Σε μαρτυρία του, ο μακαριστός Μητροπολίτης Αιτωλοακαρνανίας. Κοσμάς, αναφέρει ότι, όταν, ήταν νέος ιερέας είχε επισκεφθεί το Ιερό κελί του Τιμίου Σταυρού της Καψάλας του Αγίου Όρους, όπου ασκήτευε ο Άγιος Παίσιος, Εκεί γνώρισε έναν πτωχά, ντυμένο, μοναχό, ο οποίος έλαμπε από Χάρη Θεού, τον π. Τύχωνα. Όταν λειτουργούσε ο π. Τύχων, στο παρεκκλήσιο του κελιού, ο μακαριστός Μητροπολίτης, έψαλλε. Όταν η Θεία Λειτουργία έφθανε στο Χερουβικό, του έλεγε να βγει έξω στον διάδρομο. Εκείνος, όμως, από περιέργεια, προσπαθούσε να δει κρυφά τι έκανε. Τότε, τον είδε να υπερίπταται του εδάφους, να υψώνει τα χέρια του στον Ουρανό και να λέει «ελάτε Χερουβείμ, ελάτε Σεραφείμ»
Με την εν λόγω απόφαση, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αναγνωρίζει την πνευματική προσφορά των Αγίων σε ολόκληρες γενιές.